نگار

ای از ســرود نــاب تو، به رقص آمده سمن شکر به خنــده ریخته، ز هر لبـت، هزار من نگــار عنـبرین سخـن ز هر تـرانه ات به جان، شـرار و شعله ریختی به شعر تازه کن کهن! چو نافه ای که از ختن برد زهوش صد چو من

باران دوازده خرداد هزار و سیصد و هشتاد و پنج